استاندارد تختهای بیمارستانی عمدتاً بر اساس الزامات ایمنی و عملکردی تعریف میشود که مهمترین آنها استاندارد بینالمللی **IEC 60601-2-52** است . این استاندارد که توسط سازمانهای معتبری همچون **MSF** و **WHO** نیز مورد ارجاع قرار میگیرد، جنبههایی مانند مقاومت در برابر بار (حداقل ۱۵۰ تا ۲۷۵ کیلوگرم)، پایداری و جلوگیری از آسیبهای فیزیکی (مانند فاصله مطمئن نردههای کناری که باید حداکثر ۶ سانتیمتر یا بیشتر از ۳۱.۸ سانتیمتر باشد) را پوشش میدهد .
مکانیزم عمل این تختها در سه نوع **دستی** (با اهرمهای مکانیکی زیر تخت)، **نیمه برقی** و **الکتریکی فول** (دارای اکچویتورهای خطی بدون صدا و کنترل از راه دور) طراحی میشوند . این مکانیزمها امکان تنظیم همزمان قسمتهای مختلف را فراهم میکنند:
- **پشتی (Backrest):** معمولاً بین ۰ تا ۷۰ درجه .
- **زانو و پا (Knee/Leg rest):** حدود ۰ تا ۴۰ درجه .
- **ارتفاع کلی (Hi-Low):** از حدود ۴۵ تا ۸۴ سانتیمتر .
- **وضعیت های ویژه:** شامل حالت **ترندلنبرگ (Trendelenburg)** و **ترندلنبرگ معکوس (Reverse)** برای مواقع اورژانسی یا شوک (معمولاً ۱۲ تا ۲۵ درجه) و همچنین قابلیت **رهاسازی اضطراری (CPR)** برای صاف کردن سریع تخت .
علاوه بر این، اجزای استاندارد این تختها شامل **چرخهای ۱۲۵ میلیمتری با قفل مرکزی** (ترمز مرکزی)، **نردههای کناری جمعشونده** (Side rails) و **بافرهای ضربهگیر** در چهار گوشه برای محافظت در برابر برخورد است . تختهای مدرن همچنین دارای سازگاری با تشکهای ضد زخم بستر و قابلیت نفوذ اشعه ایکس برای عکسبرداری هستند .